اختلال دلیریوم بر اساس DSM5

سلام به تمامی دوستان عزیز

بی مقدمه

A. اختلال در توجه (مانند، کاهش توانایی راهبری، تمرکز، حفظ و تغییر توجه) و آگاهی (کاهش جهتیابی محیطی).

B. این اختلال ظرف مدت زمان کوتاهی (معمولاً چند ساعت تا چند روز) گسترش می یابد، در طول روز نوسان می یابد و نشان دهنده تغییر از خط پایه توجه و آگاهی است.

C. اختلال شناختی مضاعف (مانند نقص حافظه، گیجی، زبان، توانایی دیداری – فضایی، یا ادراک).

D. اختلال بیان شده در ملاک هایBو Aبا سایر اختلالات عصبی– شناختی قبلی، تأیید شده، یا در حال شکلگیری به گونه بهتری توجیه نمیشود و رخداد آن در چهارچوب یک حالت کاهش یافته انگیختگی، همانند کما نیست.

E. بررسی سابقه، معاینه جسمی، یا نتایج آزمایشگاه بیانگر آن است که این اختلال پیامد فیزیولوژیکی مستقیم یک بیماری جسمی، مسمومیت یا ترک مواد یا مواجهه با مواد سمّی نبوده و یا ناشی از علل متعدد نیست.

*****

مشخص کنید:

دلیریوم مسمومیت با مواد: این تشخیص زمانی به جای مسمومیت با مواد داده می شود که علائم ملاکهای C , A بر تابلوی بالینی غالب بوده و به اندازه ای شدید هستند که توجه بالینی را موجه می سازند.

یادداشت کدگذاری: کدهای ICD-9-CM وICD-10-CM برای دلیریوم مسمومیت با [یک ماده خاص] در جدول زیر ارائه شده است. کد ICD-10-CM به وجود یا عدم وجود همزمان اختلال مصرف مواد همزمان دارد. در صورتی که اختلال مصرف مواد با دلیریوم مسمومیت با مواد به شکل همزمان وجود داشته باشد، رقم چهارم 1 است و باید اختلال مصرف خفیف مواد پیش از دلیریوم مسمومیت با مواد ثبت شود (مانند اختلال مصرف خفیف کوکائین با دلیریوم مسمومیت با کوکائین). چنانچه اختلال مصرف به شکل متوسط یا شدید همزمان با دلیریوم مسمومیت با مواد وجود داشته باشد، رقم چهارم 2 خواهد بود و باید «اختلال مصرف متوسط [مواد]» یا «اختلال مصرف شدید [مواد]» را به تناسب میزان شدت اختلال مصرف مواد همزمان ثبت کرد. در صورتی که اختلال مصرف مواد به صورت همزمان وجود نداشته باشد (برای مثال علائم تنها پس از یک بار مصرف افراطی مواد ظاهر شده باشد)، در این صورت رقم چهارم 9 است و باید تنها دلیریوم مسمومیت با مواد ثبت شود.

دلیریوم ترک مواد: این تشخیص زمانی به جای ترک مواد ارائه می شود که علائم ملاک های Aو C تابلوی بالینی غالب بوده و به اندازه ای شدید است که توجه بالینی را توجیه می نماید. کد دلیریم ترک برای الکل 291.0 (F10.231)؛مواد شبه افیونی292.0 (F13.23)؛ داروهای آرام بخش، خواب آور یا ضداضطراب292.0 (F13.231)؛ مصرف سایر مواد/دارو 292.0 (F19.231) می باشد.

دلیریوم ناشی از دارو: از این تشخیص زمانی استفاده می شود که علائم ملاک A و C به دلیل عوارض جانبی مصرف یک داروی تجویز شده باشند.

یادداشت کدگذاری: کدهای ICD-9-CM ناشی از مصرف یک داروی خاص، 292.81 است. کدICD-10-CM به نوع داروی مصرفی بستگی دارد. در صورتی که داروی مصرف شده فرد شبه افیونی باشد، از کدF11.921 استفاده می شود. برای داروی آرام بخش، خواب آور یا ضداضطراب از کد F13.921 ؛ آمفتامین یا سایر داروهای محرک از کدF15.921 استفاده می شود. چنان چه داروی تجویز شده در هیچ کدام از طبقات نباشد (مانند داروی دگزامتازون) و یا تشخیص متخصص مصرف یک دارو را علت دلیریوم بداند اما ماده خاصی شناخته نشود از کدF19.921 استفاده می شود.

292.0 (F05) دلیریوم ناشی از سایر بیمارهای جسمی: بررسی سابقه، معاینه جسمی، یا نتایج آزمایشگاه بیانگر آن است که دلیریم پیامد فیزیولوژیکی مستقیم یک بیماری جسمی است.

یادداشت کدگذاری: در کنار نام دلیریوم، نام بیماری جسمی را ذکر کنید مانند دلیریوم ناشی از آنسفالوپاتی هپاتیک با کد 293.0(F05) . علاوه براین بیماری جسمی باید به صورت جداگانه قبل از بیماری جسمی ناشی از آن بیماری هم ثبت شود برای مثال، بیماری آنسفالوپاتی هپاتیک کد: 572.2 (K72.90)، دلیریوم ناشی از آنسفالوپاتی هپاتیک[293.0(F05)] .

293.0 (F05) دلیریوم ناشی از علل متعدد:بررسی سابقه، معاینه جسمی، یا نتایج آزمایشگاه بیانگر آن است که دلیریوم بیشتر از یک علت دارد (مانند بیماری جسمی؛ بیماری جسمی به همراه عوارض جانبی یا مسمومیت با دارو).

یادداشت کدگذاری: برای بیان علل متعدد دلیریوم از کدهای جداگانه استفاده کنید (مانند آنسفالوپاتی هپاتیک کد: 572.2 (K72.90)، دلیریوم ناشی از آنسفالوپاتی هپاتیک [293.0(F05)] ، دلیریوم ترک الکل [293.0(F05)] . به خاطر اشته باشید که بیماری جسمی عامل دلیریوم نیز قبل از کد دلیریوم باید با کد مجزایی ذکر می شود.

*****

مشخص کنید:

حاد: ادامه دلیریوم از چند ساعت تا چند روز.

پایدار: ادامه دلیریوم از چند هفته تا چند ماه.

*****

مشخص کنید:

بیش فعالی: سطح فعالیت روانی-حرکتی فرد، بیش فعال است و ممکن است با بی ثباتی خلق، آژیتاسیون یا مقاومت در برابر پذیرش مراقبت های پزشکی همراه باشد.

کم فعالی: سطح فعالیت روانی-حرکتی فرد، کم فعالیت است و ممکن است با کندی، بی حالی و سستی نزدیک به حالت بُهت همراه باشد.

سطح فعالیت مختلط: در مورد افرادی است که یا دارای سطح فعالیت روانی-حرکتی فرد طبیعی اما همراه با توجه و آگاهی مختل هستند و یا سطح فعالیت آنها به سرعت دچار تغییر می شود.

اختلال دلیریوم غیرکامل